Archiwum kategorii: Aktualności

Ile można dorobić do renty? Uwaga – od 01.09.2015 zmniejszyła się kwota limitu

Już niedługo koniec roku, a z nim i różne rozliczenia.

Osoby, które będąc niepełnosprawne podejmują trud, ale i radość zatrudnienia – muszą obok rozliczeń PIT, dodatkowo kontrolować osiągane przychody pod kątem kryteriów zbliżania się, bądź przekroczenia limitu 70 % i 130 % tzw. przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia. Limity te wpływają bowiem odpowiednio na – zmniejszenie, lub zawieszenie wypłacanej przez ZUS renty z tytułu niezdolności do pracy.

Od 1 września 2015 roku zmniejszyła się kwota limitu przychodów, decydująca
o zmniejszeniu wypłacanej renty, lub o jej zawieszeniu.

Do tej pory (od 1 czerwca do 31 sierpnia 2015 roku) kwotą graniczną, która nie wpływała na zmniejszenie wypłacanej renty ZUS z tytułu niezdolności do pracy było 2838,50 zł.

Obecnie, od 1 września do końca listopada 2015 r., jest to:

2 698,50 zł.

Obecny limit jest także niższy od obowiązującego od 1 marca 2015 roku. Było to 2759,90 zł.

Zawieszenie wypłaty renty nastąpi po przekroczeniu przez rencistę kwoty przychodu
5 011,40 zł na miesiąc.

Nie uległa natomiast zmianie kwota, o jaką maksymalnie może zostać zmniejszona kwota wypłacanej renty. Począwszy od 1 marca 2015 roku jest to :

  1. 561,70 zł – dla rent z tytułu całkowitej niezdolności do pracy i emerytur;
  2. 421,31 zł – dla rent z tytułu częściowej niezdolności do pracy;
  3. 477,47 zł – dla rent rodzinnych, wypłacanych dla jednej osoby.

na kogo wypadnie na tego bęc …

Jeden z Uczestników toczącej się właśnie kampanii upublicznił na swojej stronie w jednym z serwisów społecznościowych przejmujący film: w Piasecznie, w czasie spotkania z mieszkańcami podczas tzw. election tour osoba z tłumu woła do rozdającego autografy obecnie urzędującego i starającego się o reelekcję Głównego Bohatera Spotkania z prośbą o wypowiedzenie się na temat sytuacji osób niepełnosprawnych.

Wypowiedział problem. Zadał pytanie. Następnie kilkakrotnie wołał jeszcze starając się w ten sposób zwrócić uwagę uśmiechającego się do wszystkich wokół i pozującego do miłych zdjęć z publicznością najwyższego przedstawiciela Rzeczypospolitej Polskiej i gwaranta ciągłości władzy państwowej (Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej art. 126 ust. 1).

O tym, że głos z tłumu był wyraźnie słyszalny świadczyły widoczne w kamerze dziennikarskie mikrofony różnych stacji – momentalnie skierowały się ku Obecnemu z oczekiwaniem – co powie… Nie odpowiedział nic, nie uczynił nic, jakimkolwiek gestem, ni zmarszczką na czole nie ujawnił, że w ogóle usłyszał pytanie z tłumu…

A dziennikarze? Wstrzymali oddech .. i nie wezwali do odpowiedzi.. Nie powtórzyli – zdaje-się-nie-dosłyszanego- pytania . Nie było zapewne takiej potrzeby…

Komentator zauważył: cyt.”pytania padły, odpowiedzi nie ma..”k.cyt.

Link do filmu z tego zdarzenia, o ile jeszcze jest dostępny, jest tutaj:

Głos z tłumu wołał głośno i wielokrotnie, ale – pomimo tego, że chyba wszyscy go usłyszeli – nie był słyszalny.

Bo media go nie podchwyciły i nie wezwały do odpowiedzi.

Może to zresztą nic by nie dało? Ot, kolejną  okrągłą obietnicę przedwyborczą?

O „bezpłatnej” pomocy prawnej przeczytasz TUTAJ.

O asystencie osoby niepełnosprawnej czytaj TUTAJ.

Dlaczego o tym piszę? Siostra Małgorzata Chmielewska, współtwórczyni Fundacji Chleb życia, napisała ostatnio piękne zdanie, cyt.”Chcesz lepszego świata? To go rób!„k.cyt.

I ja się z Nią całkowicie zgadzam. Jak widzimy, że coś jest źle, to nie ma co jałowo marudzić, tylko po prostu trzeba starać się to zmienić. Samym narzekaniem między sobą nie zmienimy obecnego stanu rzeczy.

Może trzeba postarać się o dobry, lepszy od obecnego, lobbing?

Dobry, czyli mówiący o tym, co ważne, mówiący w sposób mądry, potrafiący dostosować przekaz do odbiorcy, oddzielić to co istotne od tego co nie istotne, potrafiący dotrzeć do odbiorcy (Społeczeństwa i Ustawodawcy) – a to jest najtrudniejsze..

Jeśli nie staniemy się 1. głośni, 2. słyszalni – w przestrzeni publicznej, takiej jak np. media i internet, ale przede wszystkim – obecni w świadomości społecznej 3. jeśli nie przekonamy do swoich racji – to się może nic nie zmienić..

Z kolei inny kandydat „wysłał do mnie” na adres mailowy list zaadresowany, zdaje się, do wszystkich przedsiębiorców, z bijącym czerwienią apelem: cyt.”Pokażmy politykom czerwoną kartkę. Nie łudź się! Ty będziesz następny i nikt Ci nie pomoże.”k.cyt.

No nie nastraja to optymistycznie. Nie tyle jednak cytowane wezwanie, co okoliczność, że wzywający jako jedyne remedium wskazuje ewentualny wybór swojej osoby, bez jednak jakichkolwiek informacji w jaki sposób mogłoby to się przyczynić do poprawy obecnej sytuacji..

Dobry przekaz jest niezwykle ważny, ale pytanie – co chcemy przekazać? To, że mamy mało pieniędzy? No – prawie – każdy ma za mało i chciałby więcej. nie do końca o to chodzi.

Chodzi o to, że potrzebujemy przepisów, które umożliwią nam jak najbardziej samodzielne życie. Które pomogą pokonać pierwotne trudności w podejmowaniu zatrudnienia i samodzielnego uzyskiwania środków na życie.

Obecny system zmusza osoby niepełnosprawne do żebractwa.

Jesteśmy przez obecne przepisy dotyczące zatrudnienia osób niepełnosprawnych niemal ubezwłasnowolnieni, a przygotowywane zmiany, dotyczące tzw. asystenta osoby niepełnosprawnej, mogą sprawić, że staniemy się ubezwłasnowolnieni totalnie..

Osoba niepełnosprawna nie otrzymuje żadnego wsparcia na zatrudnienie osób, które są dla niej niezbędne by mogła się kształcić, podejmować zatrudnienie, rehabilitować się, prowadzić niezależną działalność gospodarczą.

Ogromne środki, które są obecnie przeznaczane na cel tzw. wsparcia zatrudnienia ON idą do pracodawców. 

O tym jak zatrudnić osobę niepełnosprawną i otrzymać zwrot kosztów pracy zobacz TU

Tak, takim przepisom należy się przeciwstawić. Bo dlaczego pracodawca zatrudniający osobę niepełnosprawną otrzymuje zwrot kosztów zatrudnienia i wyszkolenia osoby, która niepełnosprawnemu pomaga, a niepełnosprawny chcący (a często zmuszony) podjąć samodzielne zatrudnienie – takiego wsparcia nie otrzymuje

Dlaczego chce się osoby niepełnosprawne zmusić do korzystania z pośredników przy zatrudnieniu osoby, która jest im konieczna po to, aby się umyć, ubrać, wstać z łóżka, wsiąść do auta, dotrzeć do pracy, pokonać progi i bariery architektoniczne, i tak dalej? Czy na prawdę potrzeba do tego kolejnej armii urzędników, którzy arbitralnie zdecydują jaka pomoc jest mi/Tobie potrzebna i czy w ogóle się „należy”?

A jeśli się nie „należy” (bo może akurat został o 2 złote przekroczony próg finansowy przychodu na „łebka”) to nawet nie będzie można – pomimo zasady swobody umów – koniecznego wsparcia zatrudnić samemu? Albo znowu trzeba będzie życie komplikować, bo zatrudnionej indywidualnie osoby nie będziemy mogli nazwać asystentem osoby niepełnosprawnej?

Dlaczego nie zostawić wyboru, co do sposobu korzystania ze wsparcia osoby, o której mowa w art. 26 e ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej i zatrudnianiu osób niepełnosprawnych? Zwrot kosztów zatrudnienia osoby, która pomaga niepełnosprawnej w pracy w zakresie czynności ułatwiających komunikację z otoczeniem oraz czynności niemożliwych lub trudnych do wykonania przez osobę niepełnosprawną na jej stanowisku pracy przysługuje wyłącznie pracodawcy, który zatrudnia osobę niepełnosprawną. Dlaczego taki zwrot nie przysługuje osobie niepełnosprawnej, która sama chce zatrudnić osobę, która będzie jej pomagać w w/w czynnościach? Dlaczego taki zwrot nie przysługuje samozatrudnionemu, niepełnosprawnemu przedsiębiorcy?

Czym to jest, jeśli nie dyskryminacją?

Trzeba zacząć o tym mówić.

Myślę tez, ze niezwykle wartościowe, a może wręcz niezbędne – byłoby połączyć się z innymi grupami, które się sprzeciwiają obecnemu stanowi rzeczy:

– fizjoterapeutami, pielęgniarkami, lekarzami i innymi przedstawicielami tzw. służby zdrowia – są naszym wsparciem na co dzień, a i my często jesteśmy ich – niejako -pracodawcami i klientami jednocześnie,

– środowiskami prawniczymi, do których zadań należy obrona praw człowieka, ale także są niezbędnym wsparciem w należytym opracowaniu propozycji zmian,

– przedsiębiorcami – który mi niejednokrotnie sami jesteśmy, bo – tak na prawdę – łatwiej samemu rozpocząć działalność gospodarczą, niż znaleźć zatrudnienie na godziwych warunkach umowy o pracę.

– osobami bezrobotnymi, którym rzeczywiście zależy na znalezieniu stałego zatrudnienia, bo w wielu przypadkach niepełnosprawności bywamy wieloletnimi „pracodawcami”, dla osób, które pomagają nam we wszelkich sprawach życia codziennego.

Nasze dążenia wcale nie są przeciwstawne – potrzebujemy się nawzajem. I wzajemnie powinniśmy się wspierać.

 Edit:

Podany wyżej link do election tour już nie działa.. Może następne doniesienia pozwolą nam zobaczyć kandydatów wsłuchanych w głos tych najsłabiej słyszalnych…

Edit2:

Znalazłam nowy, działający link. Zobaczymy, jak długo.

Edit 3:

To uzupełnienie zawdzięczam Piotrowi Vagli Waglewskiemu. Nie, nie znamy się. Obserwuję jednak Jego działania i bardzo podoba mi się realizowana przez niego akcja obywatelskiego uaktywniania społeczeństwa. Upraszczając: przeprowadza wnikliwe analizy stanu faktycznego i prawnego konkretnych działań urzędów państwowych i publicznie zadaje pytania, realizującym te działania Osobom, sprawującym władzę wykonawczą i ustawodawczą. 

Pomyślałam: może spróbować zacząć działać?

Najprościej. Tak, jak Vagla i tak, jak ten – niewidoczny na filmie, a słyszalny, Prawdziwy Bohater linkowanego powyżej Spotkania.
Bo, jak na razie, pytanie, czy w toczącej się kampanii ktokolwiek zwróci uwagę na problemy, jakie powoduje obecny system tzw. wsparcia dla osób niepełnosprawnych, wydaje się retoryczne.

Czy np. którykolwiek z Kandydatów rozumie zagrożenie, jakie wynika z przygotowywanych zmian w dostępie do asystenta osoby niepełnosprawnej?
Kto nie słyszy osób niepełnosprawnych? Czy tylko ten Kandydat, pokazany w linkowanym wycinku z TVN24?
Na Twitterze napisałam wczoraj do innego Kandydata. Zapytałam, czy rozważa zmiany w systemie tzw. wsparcia dla ON. Nie odpisał. „Nie było zapewne takiej potrzeby…”

I tu pojawia się zadanie dla nas wszystkich:

Kto z nas robi cokolwiek w tym kierunku, aby zwrócić uwagę na sens i źródło problemu? Czy tylko marudzimy we własnym gronie? A może zbierzemy się na odwagę i zapytamy?

Ile trudności pokonał niepełnosprawny, prawdziwy Bohater w/w filmu, aby zadać pytanie. W naszym – Moim – Twoim – Twojego Znajomego imieniu?

Mamy jeszcze ponad miesiąc do zakończenia tej kampanii. Ilu z nas zechce zadać podobne pytanie swojemu Kandydatowi? Zapytaj! Choćby poprzez Fb – chyba każdy z Nich ma swoją stronę i profil. Zapytaj: jak On/Ona/wspierająca Go/Ją partia chce wspierać osoby niepełnosprawne i przeciwdziałać ich dyskryminacji?
Zapytaj! Ciebie to niewiele może kosztować: trochę czasu, przełamania /nieśmiałości, lenistwa? A może to coś zmieni?

Nowe limity od 1 marca 2015

Od 1 marca 2015 roku mamy nowe granice przychodu, powodującego zmniejszenie lub zawieszenie wypłacanej renty:

70 % przeciętnej to 2759,90 zł. Przypomnę, że przekroczenie tej kwoty powoduje zmniejszenie wypłacanej renty z tytułu niezdolności do pracy o kwotę przekroczenia – maksymalnie o 561,70 zł przy całkowitej niezdolności do pracy – i zawieszenie wypłaty renty socjalnej.

130 % przeciętnej to 5125,50 zł (Taki przychód od 1 marca 2015 roku powoduje zawieszenie wypłaty renty).

O zasadach zawieszania renty i limitach przychodów możesz przeczytać tutaj.

Najniższa emerytura wyniesie 880,40 zł. Połowa tej kwoty oznacza granicę przychodu, który w pewnych przypadkach zwalnia z opłacania obowiązkowej składki zdrowotnej.

Wszystkie kwoty można przeczytać na stronie ZUS pod  tym adresem

http://zus.pl/default.asp?p=1&id=52

Zobacz też:

Komunikat Prezesa ZUS w sprawie kwoty przychodu odpowiadającej 70% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia za II kwartał 2014 r. już ogłoszony

Renta z tytułu niezdolności do pracy, wypłacana przez ZUS z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

Zawieszenie renty i limity dochodów

Czy na rencie można pracować

Nowe limity dochodów

Renta socjalna

Bezpłatna pomoc prawna

Piszę blog, w którym dzielę się moją wiedzą i spostrzeżeniami, udzielam się na pewnym portalu społecznościowym, z rzadka uczestniczę w ogólnopolskich akcjach udzielania bezpłatnych porad prawnych.

W tym tygodniu kończy się właśnie jedna z takich akcji, zatytułowana „Ogólnopolski Tydzień Pomocy Ofiarom Przestępstw„. Więcej na jej temat można przeczytać TUTAJ.

Głośno też ostatnio w mediach o forsowanej przez Ustawodawcę tzw. bezpłatnej przedsądowej pomocy prawnej.

Ja osobiście mam co do tej inicjatywy mieszane uczucia. Z różnych względów.

Pierwszy zarzut, to okoliczność przedstawiania tzw. bezpłatnej pomocy przedsądowej jako niezwykłej nowości.

Nie jest to rzecz nowa. Porada bezpłatna dla pytającego o specjalistyczną pomoc prawną jest (a przynajmniej powinna być) od dosyć dawna dostępna w Powiatowych Centrach Pomocy Rodzinie.

Nowością jest to, że zapowiadana ustawa zawęzi krąg osób mogących z takiej bezpłatnej pomocy skorzystać.

W PCPR pomoc może uzyskać każdy, kto nie radzi sobie z zastaną sytuacją prawną i potrzebuje specjalistycznej porady w zakresie wskazanym ustawą o pomocy społecznej. Zapowiadana ustawa ma ograniczyć udzielanie pomocy wyłącznie do osób, które figurują na listach lokalnych ośrodków pomocy społecznej.

Nie jest to też usługa świadczona bezpłatnie – nie płaci za nią osoba, która porady potrzebuje, ale koszty realizacji tej usługi są przecież pokrywane m.in. z naszych podatków.

Mam także wrażenie, że dyskusje o cenach pomocy prawnej często pomijają całkowicie fakt, że niemal jedna czwarta ceny usługi, dokładnie 23 %, to koszt podatku VAT, który jesteśmy zobowiązani każdorazowo doliczyć i odprowadzić do Urzędu Skarbowego. Wystarczyłoby czasem obniżyć ten podatek, by koszty znacząco się obniżyły.

Ok, nowością jest uzupełnienie zakresu porad o sprawy karne. Moim zdaniem jednak wystarczyłoby rozszerzyć zakres pomocy prawnej dostępnej już teraz, w lokalnych centrach pomocy rodzinie, niż robić wielkie halo i mnożyć koszty.

Zobacz też: Prawa i obowiązki pokrzywdzonego 

Tydzień pomocy ofiarom przestępstw

O czym myślisz, kiedy oddychasz?

fot. M.Socha

fot. M.Socha

Zadzwoniła dziś do mnie Pani Redaktor z Echa Dnia. To znaczy, wczoraj też dzwoniła, ale wczoraj zupełnie nie było jak rozmawiać. Dziś był względny spokój.

Zadawała różne pytania. We współpracy ze świętokrzyskim Odziałem Fundacji Rozwoju Demokracji Lokalnej przygotowuje artykuł o tzw. „aktywnych” osobach niepełnosprawnych z naszego  województwa. I wokół tej tematyki się obracałyśmy. Świetnie nam się rozmawiało, a niektóre pytania nadal mi siedzą w głowie.

Niby zwyczajne, a totalnie zaskakujące, bo człowiek dotąd jakby się nad tym nie zastanawiał. Nawet trudno mi precyzyjnie je powtórzyć.

Bo np. – „co mnie skłoniło, żeby działać, żeby się nie poddać, nie załamać”. Takie niby typowe pytanie dziennikarskie, prawda?:)

Są jednak rzeczy tak naturalne, oczywiste, że człowiek chyba nie zastanawia się nad nimi. Po prostu je robi. W ogóle trudno słowami opisać proces decyzyjny w ich przypadku.

Czy zastanawiamy się nad tym, dlaczego oddychamy? Po prostu to robimy. OK. Gdzieś
w świadomości mamy, ze jeśli przestaniemy oddychać, to możemy umrzeć. Ale generalnie nie zastanawiamy się nad tym. Po prostu – trzeba. Po prostu – dzięki Bogu, jakby troszkę samo się to dzieje.

A gdy upadniemy? To albo wstaniemy i pójdziemy dalej, albo będziemy leżeć, aż nas przysypie kurz, śnieg, czy co tam jeszcze.. Po prostu wiemy, że trzeba wstać. O ile mamy zachowany system obronny.. Nie przeprowadzamy analiz logicznych*, po prostu – albo sami się zbieramy z ziemi, albo prosimy kogoś o pomoc i jakoś się gramolimy na wspierających ramionach.

I chyba na tym skończę ten wpis, bo zaczynam za dużo nad tym myśleć. A każdy z nas już chyba kiedyś sprawdził, że jak zaczyna myśleć o swoim oddechu, to jakby się zaczynał gubić
i zatracać rytm.. Do miłego!

*OK, ja przeprowadzam, ale bliscy znajomi mówią mi, ze jestem „inna”..

Asystent osoby niepełnosprawnej

sejm2-kopiaRząd donosi ostatnio, że priorytetem w przyszłym roku ma być rozwinięcie i wsparcie instytucji asystenta osoby niepełnosprawnej.

Może i brzmi to pięknie, ale w ostatnio większość działań tzw. instytucjonalnych na rzecz wsparcia osób niepełnosprawnych budzi moje wątpliwości. Tak też jest i w tym przypadku.

Bo kim jest asystent osoby niepełnosprawnej?

Ustawa o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych mówi o osobie (Asystent ON wg UoR) zatrudnionej przez pracodawcę, zatrudniającego osobę niepełnosprawną. Taka osoba pomaga pracownikowi niepełnosprawnemu w pracy w zakresie czynności ułatwiających komunikowanie się z otoczeniem, a także czynności niemożliwych lub trudnych do samodzielnego wykonania przez pracownika niepełnosprawnego na stanowisku pracy.

I tyle. Albo aż tyle. Taki pracownik w ustawie o rehabilitacji nawet nie jest nazwany asystentem osoby niepełnosprawnej Jego stanowisko może się różnie nazywać. Ważne, że w ramach swoich godzin pracy i zakresu obowiązków pomaga niepełnosprawnemu w wykonywaniu jego pracy.

Bliższe pojęcie o asystencie osoby niepełnosprawnej jako o zawodzie, możemy sobie wyrobić po lekturze rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej w sprawie podstawy programowej kształcenia w zawodach. Kwalifikacje asystenta wg tego rozporządzenia to: „udzielanie pomocy i organizowanie wsparcia osobie niepełnosprawnej”.

Opis jej zadań i koniecznych umiejętności jest bardzo szeroki i określony jako:

udzielanie pomocy i organizowanie wsparcia osobie niepełnosprawnej.

Wyróżnia się w nim 4 grupy działań – wszystkie wzajemnie powiązane i wzajemnie z siebie wynikające. Są to: 1. organizowanie pracy z osobą niepełnosprawną, 2. wykonywanie czynności opiekuńczych, 3. aktywizowanie osoby niepełnosprawnej do samodzielności życiowej i 4. – wspieranie osoby niepełnosprawnej w trudnych sytuacjach życiowych

  1. Organizowanie pracy z osobą niepełnosprawną
    Uczeń:
    1)     analizuje dokumentację dotyczącą sytuacji zdrowotnej i społecznej osoby niepełnosprawnej;
    2)     rozpoznaje warunki życia osoby niepełnosprawnej;
    3)     wnioskuje o sytuacji osoby niepełnosprawnej z danych zawartych w dokumentacji;
    4)   rozpoznaje objawy chorobowe u osoby niepełnosprawnej ze strony poszczególnych układów i narządów;
    5)     rozróżnia rodzaje i stopnie niepełnosprawności;
    6)     ocenia możliwości i ograniczenia osoby niepełnosprawnej wynikające z wieku, stanu zdrowia fizycznego, psychicznego i niepełnosprawności;
    7)     diagnozuje potrzeby i problemy psychospołeczne osoby niepełnosprawnej;
    8)     przestrzega zasad indywidualizacji i podmiotowości w zaspakajaniu potrzeb i rozwiązywaniu problemów osoby niepełnosprawnej;
    9)     organizuje środowisko życia osoby niepełnosprawnej z uwzględnieniem jej potrzeb i problemów;
    10)   przestrzega zasad opracowywania indywidualnego planu współdziałania z osobą niepełnosprawną;
    11)   opracowuje plan współdziałania z osobą niepełnosprawną;
    12)   planuje metody, techniki i narzędzia pracy z osobą niepełnosprawną;
    13)   dobiera metody, techniki i narzędzia do realizacji zaplanowanych działań z osobą niepełnosprawną;
    14)   planuje techniki monitorowania podjętych działań;
    15)   prowadzi dokumentacje pracy z osobą niepełnosprawną.
  1. Wykonywanie czynności opiekuńczych
    Uczeń:
    1)     przestrzega procedur i standardów opieki środowiskowej;
    2)     rozpoznaje objawy zaburzeń psychosomatycznych u osoby niepełnosprawnej;
    3)     rozpoznaje stany zagrożenia zdrowia i życia osoby niepełnosprawnej;
    4)     udziela pierwszej pomocy w stanach zagrożenia zdrowia i życia osoby niepełnosprawnej;
    5)     przestrzega zasad i określa metody i techniki wykonywania czynności pielęgnacyjnych i higienicznych;
    6)     określa rodzaje narzędzi pracy oraz środków i materiałów do wykonywania czynności pielęgnacyjnych i higienicznych u osoby niepełnosprawnej;
    7)     pomaga osobie niepełnosprawnej w zaspakajaniu potrzeb fizjologicznych;
    8)     przestrzega zasad i określa metody zapobiegania odleżynom i odparzeniom u osoby niepełnosprawnej;
    9)     pomaga osobie niepełnosprawnej w prowadzeniu gospodarstwa domowego;
    10)   pomaga osobie niepełnosprawnej w przyjmowaniu leków zleconych przez lekarza;
    11)   analizuje rodzaje i techniki wykonywania ćwiczeń usprawniających ruchowo oraz gimnastyki oddechowej u osoby niepełnosprawnej;
    12)   prowadzi podstawowe ćwiczenia gimnastyczne uzgodnione ze specjalistą;
    13)   pomaga osobie niepełnosprawnej w korzystaniu ze świadczeń opieki zdrowotnej;
    14)   przestrzega zasad obsługi sprzętu rehabilitacyjnego i stosowania przedmiotów ortopedycznych;
    15)   pomaga osobie niepełnosprawnej w korzystaniu ze sprzętu rehabilitacyjnego i przedmiotów ortopedycznych;
    16)   przestrzega zasad współpracy z wolontariatem w opiece nad osobą niepełnosprawną;
    17)   współpracuje z wolontariuszami w opiece nad osobą niepełnosprawną.
  1. Aktywizowanie osoby niepełnosprawnej do samodzielności życiowej
    Uczeń:
    1)     inicjuje i podtrzymuje relacje międzyludzkie oraz współdziała z osobami z najbliższego środowiska ważnymi dla osoby niepełnosprawnej;
    2)     analizuje przyczyny występowania i metody rozwiązywania problemów społecznych i osobistych osoby niepełnosprawnej;
    3)     pomaga i udziela wsparcia osobie niepełnosprawnej w rozwiązywaniu problemów społecznych i osobistych;
    4)     planuje metody przygotowania osoby niepełnosprawnej do korzystania ze sprzętu i pomocy technicznych;
    5)     pomaga osobie niepełnosprawnej w korzystaniu ze sprzętu i pomocy technicznych ułatwiających samodzielne wykonywanie codziennych czynności;
    6)     planuje metody przygotowania osoby niepełnosprawnej i jej rodziny do samoopieki;
    7)     przygotowuje osobę niepełnosprawną oraz jej rodzinę do samoopieki;
    8)     charakteryzuje metody organizowania czasu wolnego osoby niepełnosprawnej;
    9)     organizuje czas wolny osobie niepełnosprawnej z wykorzystaniem zasobów środowiska lokalnego;
    10)   planuje metody, formy, techniki i środki terapii zajęciowej osoby niepełnosprawnej;
    11)   motywuje osobę niepełnosprawną do aktywnego spędzania czasu wolnego i rozwijania zainteresowań z uwzględnieniem jej potrzeb i możliwości;
    12)   dobiera metody aktywizowania osoby niepełnosprawnej w zależności od jej wieku, stanu jej zdrowia i niepełnosprawności;
    13)   pomaga osobie niepełnosprawnej w korzystaniu z kompleksowej rehabilitacji;
    14)   przestrzega zasad bezpieczeństwa podczas aktywizowania osoby niepełnosprawnej.
  1. Wspieranie osoby niepełnosprawnej w trudnych sytuacjach życiowych
    Uczeń:
    1)     określa metody integracji osoby niepełnosprawnej ze środowiskiem lokalnym;
    2)     wspiera osobę niepełnosprawną w integracji ze społeczeństwem;
    3)     aktywizuje środowisko społeczne do działań na rzecz osoby niepełnosprawnej;
    4)     asystuje osobie niepełnosprawnej w pełnieniu ról społecznych;
    5)     dobiera metody i techniki pracy z osobą niepełnosprawną;
    6)     przestrzega zasad opracowywania planu wsparcia osoby niepełnosprawnej;
    7)     opracowuje, monitoruje i ocenia realizację planu wsparcia osoby niepełnosprawnej;
    8)     reprezentuje osobę niepełnosprawną w negocjacjach z instytucjami, organizacjami, specjalistami i indywidualnymi osobami świadczącymi różne formy pomocy;
    9)     współpracuje ze specjalistami w opracowaniu programu kompleksowej pomocy osobie niepełnosprawnej;
    10)   analizuje systemy wsparcia i poradnictwa społecznego osoby niepełnosprawnej;
    11)   współpracuje z grupami wsparcia, organizacjami pozarządowymi i jednostkami samorządu terytorialnego działającymi na rzecz osoby niepełnosprawnej w środowisku lokalnym;
    12)   przestrzega zasad pozyskiwania środków finansowych z pomocy społecznej i innych instytucji;
    13)   pomaga osobie niepełnosprawnej w uzyskaniu środków finansowych na rehabilitację;
    14)   analizuje funkcje i zadania instytucji i organizacji świadczących pomoc osobie niepełnosprawnej;
    15)   pomaga osobie niepełnosprawnej w korzystaniu ze świadczeń pomocy społecznej i innych instytucji;
    16)   pomaga osobie niepełnosprawnej w korzystaniu z ofert edukacyjnych, poradnictwa zawodowego i w podejmowaniu zatrudnienia;
    17)   ocenia rodzaje barier architektonicznych i komunikacyjnych;
    18)   organizuje działania prowadzące do usuwania barier architektonicznych i komunikacyjnych;
    19)   analizuje Kartę Praw Osób Niepełnosprawnych;
    20)   stosuje przepisy prawa dotyczące opieki zdrowotnej państwa, prawa opiekuńczego, prawa o ubezpieczeniach społecznych i pomocy społecznej;
    21)   stosuje przepisy prawa dotyczące uprawnień osoby niepełnosprawnej i ochrony jej interesów;
    22)   pomaga osobie niepełnosprawnej w załatwianiu spraw urzędowych.

Asystent osoby niepełnosprawnej – taki wszystkowiedzący i „wszystkoumiejący” rycerz w lśniącej zbroi. No i wszystko pięknie. Tylko gdzie takiego/taką znaleźć? Gorzej – jak takiego rycerza/taką rycerkę – zatrudnić?

Oto Jesteśmy osobą niepełnosprawną. Aby zarabiać na życie i rehabilitację potrzebujemy się zatrudnić. Aby się zatrudnić potrzebujemy wstać z łóżka, umyć się, ubrać i dotrzeć na rozmowę kwalifikacyjną, pokazać się na niej z jak najlepszej strony, a potem – tak co dzień, lub z inną , większą, lub mniejszą częstotliwością docierać do miejsca zatrudnienia. No, chyba, że mamy umowę na zasadzie telepracy, wykonywanej w domu, ale i wtedy może być pomoc niezbędną.

Tych jednak czynności nie wykona osoba, o której mowa w ustawie o rehabilitacji. Te czynnosci nie mieszcza się w opisie ustawy. Bo dotyczą czynności poprzedzających wykonywanie pracy – acz, niezbędnych do jej zaistnienia.. Nie będzie to więc pracownik pracodawcy.

Czy zatem pracownik niepełnosprawny może samodzielnie zatrudnić taką osobę? Znowu mamy problem. Przepisy podatkowe i o systemie ubezpieczeń społecznych nie przewidują osoby fizycznej wśród płatników obowiązkowych składek ZUS i zaliczek na podatek dochodowy. Możemy więc zatrudnić dana osobę. Mamy w końcu – jeszcze.. – swobodę umów w Polsce. Ale umowa o pracę i umowa zlecenie (tak, tak – wbrew tym wszystkim tekstom o tzw. umowach „śmieciowych”) są umowami obłożonymi obowiązkowymi składkami ZUS. Mogę więc zatrudnić, ale – ponieważ ustawa nie przewiduje mnie jako płatnika, nie będę mógł pobrać i odprowadzić składek.

No, chyba, ze jesteś przedsiębiorcą, prowadzącym działalność gospodarczą, a osoba, za którą te składki odprowadzasz wpiera Cię w Twojej działalności gospodarczej. Wtedy jesteś płatnikiem ZUS składek z umowy zawartej w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Ale dziś nie o tym. Dziś chcę zwrócić uwagę na to, że osoba, która nie prowadzi działalności gospodarczej ma poważne trudności formalne z zatrudnieniem osoby która ma jej pomagać w usamodzielnieniu się.

I teraz człowiek szuka wsparcia w doniesieniach o działaniach naszych elit, prawodawców i Rządu wreszcie. Że ma być lepiej. Że zajmą się problemem. Ale, czy takie wsparcie znajduje?

Otóż nie.

Poniżej macie Państwo link do transmisji posiedzenia komisji parlamentarnej umawiającej właśnie prace nad instytucją asystenta osoby niepełnosprawnej:

http://www.sejm.gov.pl/sejm7.nsf/transmisje.xsp?unid=900D6DD6B1FC1476C1257CEF0031892C#

Transmisja pokazuje cały przebieg posiedzenia Parlamentarnego Zespołu ds. Osób Niepełnosprawnych z dnia 26-06-2014. Posiedzeniu przewodniczył mu pan senator Libicki Jan Filip, a tematem posiedzenia były możliwości rozszerzania lokalnych programów wsparcia osób z niepełnosprawnością o usługi asystenckie. Prezentowano możliwości organizacji tzw. lokalnego Centrum Asystentury Społecznej, charakteryzowano profil asystenta osoby niepełnosprawnej, sposoby rekrutacji, możliwy zakres usług. Wiecej – mówiono już o strukturze zarządzania Centrum Asystentury Społecznej, obsłudze klientów (czyli, jak rozumiem – osób niepełnosprawnych), jak również o potencjalnych źródłach finansowania działalności owych centrów asystentury społecznej.

Czyli co? Czyli znowu kolejna biurokracja. Kolejne komisje i decydenci, którzy za niepełnosprawnego zadecydują, co mu potrzebne, kto mu potrzebny i czy w ogóle mu się należy…

Bo osoba niepełnosprawna się nie zna. Nie wie, jaki charakter pomocy jest jej najbardziej przydatny. Więcej! Zdaniem prezentujących nową koncepcję asystenta osoby niepełnosprawnej taka osoba nie może samodzielnie zatrudnić asystenta. Asystent osoby niepełnosprawnej powinien być zatrudniany wyłącznie za pośrednictwem organizacji zewnętrznych, instytucji publicznych lub pozarządowych i powinien być ich pracownikiem. Nie osoby, której będzie pomagał.

Asystent – taki wniosek nasuwa się po obejrzeniu transmisji – nie będzie mógł działać na własny rachunek,  ani też osoba niepełnosprawna nie będzie mogła jej samodzielnie zatrudnić. Powód? Ponieważ – tu wolny cytat: osoba niepełnosprawna mogłaby taką osobę-asystenta wykorzystywać (sic!) Taki właśnie wniosek i przyczynę konieczności zatrudniania asystenta osoby niepełnosprawnej wyłącznie poprzez biurokratycznych pośredników przedstawił sam pan przewodniczący (osoba niepełnosprawna, a jakże) senator Jan F. Libicki. Gratuluję..

Czy osoba z orzeczeniem o niepełnosprawności może zostać radnym?

depositphotos_4416313-Girl-listening-with-her-hand-on-an-earOdpowiedź na takie pytanie była ostatnio poszukiwana. Tak mi doniósł wordpress;)

Czy osoba z orzeczeniem o niepełnosprawności może zostać radnym. Hm.. no, jeżeli się nada i zagłosuje na nią wystarczająca liczba wyborców, to tak, może🙂

Orzeczenie o niepełnosprawności nie ma za zadania ograniczać osoby, wobec której zostało wydane.

Przeciwnie. Zadaniem tego orzeczenia jest niesienie pomocy osobie niepełnosprawnej. Bo nie ma co ukrywać – taka osoba jednak ma trudniej. Przyznam, że czasem mnie śmieszą, a czasem drażnią publikowane niekiedy, hurraoptymistyczne tytuły „newsów”, krzyczące: „Niepełnosprawność w niczym jej/jemu nie przeszkadza!”.

Bywa, że teksty pod tymi tytułami opowiadają wspaniałe historie o tym, jak pokonując różne bariery osoby niepełnosprawne spełniają się w różnych dziedzinach. Podróżują, pracują, osiągają sukcesy sportowe i cieszą się życiem rodzinnym.

Ale czy niepełnosprawność im w osiągnięciu tych marzeń nie przeszkadzała? No – przeszkadzała, czasem bardzo. Ale NIE uniemożliwiła. I to jest ta subtelna różnica.

Orzeczenie o niepełnosprawności ma wskazać jaki rodzaj i stopień niepełnosprawności dotknął daną osobę i jaki rodzaj działań zewnętrznych, czyli jakie wsparcie, może jej pomóc tak, aby jej funkcjonowanie w codziennym życiu jak najbardziej ułatwić.

Inna sprawa, to okoliczność, ze po stronie instytucji, w której po ewentualnym wybraniu osoba niepełnosprawna będzie sprawować funkcję, mogą powstać obowiązki, wynikające z rodzaju tej niepełnosprawności. Na przykład, jeżeli wybrana osoba będzie niewidoma, to – moim zdaniem – wszystkie dokumenty, z którymi będzie miała się w ramach sprawowanej funkcji zapoznawać, powinny jej zostać dostarczone w języku Braille’a, bądź też w takim formacie, np. jako nagranie dźwiękowe, aby z ich treścią radny mógł swobodnie się zapoznać. Oczywiście wybrana formuła udostępnienia treści powinna gwarantować wiarygodność, tj pewność, że udostępnione treści są w 100 % zgodne z zawartością dokumentów, doręczonych pozostałym radnym.

 Może Cię też zainteresuje: Jak zostałam KANDYDATKĄ